Laatste nieuws
16 november 2014 - Afgevaardigde ontsnapt aan zelfmoordaanslag  meer
Nieuw Afghaans wetsontwerp dat positie vrouwen en meisjes verslechtert. U kunt helpen dit tegen te gaan!
 meer
Veiligheid van vrouwen en kinderen verslechtert
 meer
Pogingen om rechtvaardigheid voor vrouwen te bewerkstelligen lijken te stoppen

 meer
Duizend dagen extreem leven
 meer

Nahid op facebook

 meer
Start bouw bedrijvengebouw
 meer

Mannen gebruiken de Islam om te doen wat zij zelf willen

 meer
Verklaring vrouwenorganisaties over Tokio Conferentie juli 2012
 meer

Reisverslag Nilofar Sarwar, Zomer 2006

Afgelopen zomer vakantie ben ik voor een maand naar Kabul geweest. Daar heb ik gewerkt in het opvanghuis Nahid. Ik heb het opvanghuis in Nederland gevonden, om precies te zijn op tv. Na een uitzending van NOVA (1 april 2006) over het opvanghuis voor weduwen in Kabul besloot ik dat mijn verblijf in Afghanistan van enige nut zou moeten zijn. Daarom nam ik contact op met mevrouw Beekman en gelukkig kon ik in het huis helpen. 
Ik heb vier weken lang drie keer per week de kinderen in het huis Nahid engelse les gegeven. Zelf ben ik uit Afghanistan gevlucht toen ik 3 jaar oud was, ik ben er nu al bijna 15 jaar weg, dus mijn vaderland was niet meer voor mij dan verhalen die ik van familie hoorde. Ik keek dus wel heel erg uit naar mijn verblijf, maar natuurlijk vond ik het ook spannend, Kabul was immers niet meer het Kabul waar mijn ouders waren opgegroeid.



Woensdag ochtend kwam ik aan in de hoofdstad en meteen belde ik Shukaria, de directrice, om een afspraak te maken. Gelukkig kon ze me meteen de volgende dag al ontvangen. Het huis staat in de wijk Karteh Parwan en van buiten oogt het als een normaal huis. Geen hekken, geen waarschuwingsborden, gewoon een doodnormaal huis. In het huis mogen geen mannen komen. Mijn oom mocht dus niet met mij mee naar binnen. De deur werd geopend door een man, hij werkte daar. Er werken om het huis een aantal mannen, maar ook zij mogen niet het huis in. Zij staan meestal in de voortuin en zijn er voor de bescherming van de vrouwen en voor het openen van de deur. 
Ik had niet echt een idee van hoe het huis er uit zou zien en in welke staat het verkeerde. Hoewel het huis nauwelijks een halfjaar geopend is, is het al heel huiselijk ingericht. De bedoeling van het opvanghuis is om echt een thuis te zijn voor de moeders die er wonen. Het leven van de vrouwen verschilt daar weinig van een 'normaal' leven. De vrouwen koken zelf, maken zelf het huis schoon en er is een optimale samenwerkingssfeer in het huis. Naast de mannen die er werken (ik geloof een stuk of drie) zijn er ook twee vrouwen die Shukaria helpen. Deze twee vrouwen slapen om de beurt in het huis. Want mocht er midden in de nacht bijvoorbeeld een kind ziek worden of iets dergelijks dan is er altijd nog iemand die met ze mee kan naar een ziekenhuis enz.



Ik werkte daar op de maandag, de woensdag en de zaterdag van 10.00 tot 12.00, maar dat liep wel vaak uit. Shukaria en de moeders waren ontzettend vriendelijk en gastvrij en stonden er altijd op dat ik mee at, wat ik graag deed want ze kookten er heerlijk. 's Ochtends als ik binnenkwam hadden de kinderen er vaak al een uur les op zitten. Het eerste anderhalf uur gaf ik ze droge stof: grammatica, gespreksvaardigheden enz. daarna begon het leuke: zingen. Ik geloof dat de kinderen zo'n beetje alle engelse school liedjes nu kennen. De klas varieerde van omvang, soms waren er kinderen die buiten de deur een cursus volgden en er niet waren, of die met hun moeders familie bezochten of (school)ziek waren. Hun leeftijden verschilden ook van 6jaar tot 14jaar. Het verbaasde me keer op keer weer hoe leuk en vrolijk en normaal de kinderen waren. Dat is misschien vreemd om te zeggen, maar deze kinderen hebben allemaal wel het een of andere meegemaakt, toch verschilden ze in hun doen en laten weinig van de kinderen hier. Zij waren ook soms ondeugend, zij konden soms ook niet stil zitten en zij kletsten ook graag tijdens de les. In het begin waren ze natuurlijk allemaal verlegen en onwennig, maar al gauw kwamen ze wat losser. Het engels was natuurlijk moeilijk voor ze, vooral voor de kleinere kinderen was de uitspraak soms een probleem, maar de liedjes kon iedereen al gauw meezingen. 
Niet alleen de kinderen studeerden daar, ook voor de vrouwen waren er verschillende cursussen. Vaak was dat een taalcursus omdat veel van de vrouwen daar nooit hun school hebben af kunnen maken, en een cursus om een vak te leren, zoals naaien en weven, opdat de vrouwen op den duur voor zichzelf zouden kunnen zorgen.



In de vier weken dat ik er was waren er geloof ik twee nieuwe gezinnen bijgekomen, dat toonde maar weer hoe snel het huis groeide en dat het binnenkort geen ruimte meer over zou hebben om andere gezinnen te accepteren. Ik heb me laten vertellen dat het huis is gemaakt voor ongeveer 10 gezinnen, nu zijn er al 8 gezinnen. Het huis had dus natuurlijk regels waar iedereen zich aan zou moeten houden. Met zoveel kinderen en vrouwen zijn regels nodig. Shukaria vertelde me over een gezin dat uit het huis was geplaatst. Die vrouw kon zich niet aan de regels van het huis houden en wilde niet samenwerken met de andere moeders. Met uitzondering van dat verhaal, maakte het huis een geordende indruk op mij. De vrouwen die er waren zagen het huis als hun eigen huis en voelden zich er ook verantwoordelijk voor.



Toen de 4 weken er op zaten viel de afscheid me zwaarder dan ik had gedacht, hoewel Kabul ontzettend verschilt van wat ik gewend ben mis ik het toch. Ik ben absoluut van plan in de toekomst terug te gaan naar Kabul en dan zal ik absoluut weer willen werken in Nahid. Het is vreemd om hier te zijn en de krant van hier te lezen. Mensen maken zich daar over compleet andere dingen bezorgd, heel elementaire dingen. In het huis bijvoorbeeld maakten ze zich al druk over hout dat ze nodig zouden hebben voor de winter omdat een kachel niet voldoende warmte zal verspreiden. Ik bewonder mevrouw Beekman voor haar initiatief en goedhartigheid en Shukaria om het dagelijkse werk in het huis, dat veel energie kost. Zeker in een land als Afghanistan dat pas in de kinderschoenen staat wat betreft alle takken van de maatschappij, van economie tot sociale omstandigheden.


Mijn verblijf in Afghanistan en het huis Nahid hebben een onvergetelijke indruk op me achter gelaten. Wat ik er nu van heb gezien gaat het de goede kant op met het huis, langzaam maar zeker.