Laatste nieuws
16 november 2014 - Afgevaardigde ontsnapt aan zelfmoordaanslag  meer
Nieuw Afghaans wetsontwerp dat positie vrouwen en meisjes verslechtert. U kunt helpen dit tegen te gaan!
 meer
Veiligheid van vrouwen en kinderen verslechtert
 meer
Pogingen om rechtvaardigheid voor vrouwen te bewerkstelligen lijken te stoppen

 meer
Duizend dagen extreem leven
 meer

Nahid op facebook

 meer
Start bouw bedrijvengebouw
 meer

Mannen gebruiken de Islam om te doen wat zij zelf willen

 meer
Verklaring vrouwenorganisaties over Tokio Conferentie juli 2012
 meer

Bezoek aan Kabul, begin juli 2008

Omdat het in april nog te onrustig was in Afghanistan had ik mijn reis uitgesteld.

De eerste twee weken van juli leek het wat rustiger, dus besloten we (Afifa, Ahmad en ik) om te gaan.

Het doel van de reis was dit keer het maken van een film in samenwerking met VViB van Martha ten Bokkel Huinink (Vrouwen Vredesinitiatieven in Beeld, www.vvib.nl ). Deze film is bestemd voor vrouwengroepen in Afghanistan, die hem intern zullen kunnen gebruiken om hun achterban te versterken en om te laten zien dat vrouwen ook belangrijk zijn.

De film heeft als aanleiding en voorbeeld het vrouwenhuis in Kabul, maar dat is inderdaad alleen een voorbeeld, niet meer dan dat.

Het was even hard werken om alle beelden en interviews op tape vast te leggen, maar gedurende de week dat we met z'n drieën er mee bezig waren, raakten we steeds beter op elkaar ingespeeld. Ieder had haar/zijn eigen taak. Het was heel leuk om zo samen iets te maken. En de vrouwen en de kinderen van het huis deden heel goed mee.

Meteen toen ik aankwam herkende ik de geur, de warmte, de sfeer en de geluiden: ik was weer in Afghanistan.

Pas enkele dagen voordat wij aankwamen was de hele meute verhuisd naar een ander huis. De eigenaar van het vorige huis wilde de huur niet verlengen, omdat hij het huis wilde opknappen en verhuren aan familie. Het huidige huis is heel mooi en nog bruikbaarder, maar ook duurder. Maar omdat alles ook in Afghanistan duurder wordt is daar niets aan te doen. Brood, een basis voor iedere maaltijd, is bijvoorbeeld in prijs verdubbeld en diesel bijna. Om maar iets te noemen.

Er is één vrouw uit het huis vertrokken, omdat ze voldoende inkomen heeft. Met haar werd iedere week contact opgenomen en ik heb haar bezocht. Ze voelt zich heel eenzaam en haar kinderen kunnen niet buiten spelen. Ik kwam Ali, de zoon, tegen op straat en dat voelde voor mij niet goed. Het bleek dat hij al twee maanden niet naar school was geweest. De staf van het huis probeerde het gezin zoveel mogelijk te ondersteunen, maar het probleem werd erger. Daarom is besloten dat zij tijdelijk terug kan komen, totdat er een ander huis is gevonden waar enkele vrouwen samen kunnen wonen. Dat was altijd al de bedoeling, maar bleek toch moeilijker (lees: duurder) dan we dachten.

Een tweede vrouw is opnieuw getrouwd. (Heel bijzonder, want het komt in Afghanistan bijna niet voor dat een weduwe hertrouwt: ze is tweedehands). Met haar is geen contact meer. We hopen dat het haar en haar kinderen goed gaat.

Van de derde vrouw is de zoon 15 jaar. In deze cultuur kunnen jongens van 15 niet in één huis wonen met gezinnen met meisjes van die leeftijd, als die geen familie zijn. Daarom moest dit gezin verhuizen. Ook hen heb ik bezocht. De jongen, Musa,   werkt nu in een winkel. Wij hebben hem op het hart gedrukt dat hij de school afmaakt (naast zijn werk). Hij wil dit ook heel graag. En we hopen dat hij daarna naar de universiteit gaat, want hij is heel intelligent. Maar het is heel hard werken voor hem: van 5 tot 7 uur doet hij cursus Engels en cursus computer, tot 11 uur werkt hij, van 11 tot 15 uur is hij op school en daarna tot 22 uur werkt hij weer. Tenslotte heeft hij als oudste en als zoon de verantwoordelijkheid voor het gezin. Wij willen nu voor iedere maand wat extra geld verzamelen om hem in de gelegenheid te stellen om iets minder te werken en wat tijd te hebben voor huiswerk. 

Komt er net een jonge vrouw met haar zoontje en moeder binnen. De vrouw en zoon zijn vanwege huiselijk geweld weg gevlucht van echtgenoot ergens in het buitenland. Ze kan niet bij moeder wonen, omdat vader ook gewelddadig is. Hoewel deze vrouw een inkomen heeft moeten we voorlopig even een vluchthaven voor haar zijn.

Moeder kan helaas niet weg uit haar vreselijke situatie. 
En weet dat dit niet sporadisch voorkomt. Het hoort bij deze cultuur. Vrouwen kunnen hier niet zonder man leven, maar helaas ook heel vaak niet met. Ik put de moed maar uit de goede voorbeelden.

En nog een nieuwe bewoonster: echtgenoot is acht jaar geleden bij haar weg gegaan en heeft de kinderen mee genomen. Zij woonde al die tijd bij haar broer en schoonzuster. Maar ook deze vrouw werd mishandeld en als voetveeg gebruikt. Ze hield het niet langer vol en vluchtte naar een vrouwenorganisatie die haar in contact bracht met ons huis. Ook zij is nu opgenomen als bewoonster.

De advocate van Afghan Women Centre, waarmee we veel samen werken, gaat van deze laatste vrouw onderzoeken wat ze voor haar kan bereiken. En vanaf nu gaat ze alle vrouwen uit het huis juridisch begeleiden als dat een oplossing kan brengen. Zo kunnen vrouwenorganisaties elkaar goed aanvullen.

Op dit moment zijn er dus 13 vrouwen en 39 kinderen. Ik vind de kinderen veel rustiger dan een jaar geleden. Ze waren ook druk bezig met hun studie, want het was examentijd. Leerlingen doen ieder jaar examen om naar de volgende klas te kunnen gaan. Maar ook de kleintjes waren heel gezeglijk en steeds lekker aan het spelen. Er werd druk gevoetbald en er werden andere balspelletjes gedaan. Er is een grote betonnen bak waar de mannen soms wat water in doen, zodat de kinderen kunnen spelen. Het enige probleem is dat het water ontzettend koud is. En omdat de bak hartstikke lek is, wordt het ook nooit warm voordat het er uit loopt. Dat zou anders bij deze temperatuur van 40* C wel moeten gebeuren. (Vanwege de temperatuur drink ik heel veel water. Waarschijnlijk bestaat mijn lijf nu voor 99% uit water.) Het was heel leuk om de kinderen weer te zien spelen, ruzie maken en voor elkaar zorgen.

Vandaag (7 juli) is er bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken een bom ontploft. Veel gewonden. Gelukkig waren wij in de verste verte niet in de buurt.

Malolay wel. Zij is vreselijk geschrokken en haar eerste reactie was: "Ik ga terug naar Nederland. Er zijn en gebeuren zulke vreselijke dingen hier, ik kan er niet meer tegen."

Maar gelukkig is ze over haar eerste schrik heen gekomen en heeft ze besloten om door te gaan met haar trainingen over gezondheid en huis-tuin-en-keuken medicijnen. Dat doet ze als stage voor haar studie Farmakunde en het is voor de vrouwen en de oudste meisjes heel leerzaam. Het is de bedoeling dat ze hiermee ook naar andere vrouwenorganisaties gaat. Ze heeft de bijsluiters vertaald in het dari (de gangbare Afghaanse taal) en ze heeft in beeldtaal een bijsluiter gemaakt, zodat ook ongeletterde vrouwen (80 %) de juiste informatie krijgen. Het is fantastisch werk dat zij heeft gedaan.

Op een van de dagen heeft Malolay heerlijk Nederlands eten gekookt. Sommigen aten er echt van, enkelen zeiden dat ze het lekker vonden (maar dat hoor je hoe dan ook te zeggen in de Afghaanse cultuur) en veel anderen hebben er een beetje van gegeten. Twee uur later (Malolay was weer weg) kwamen de vrouwen met een boelani aan, een soort pannenkoek met aardappel er in. Maar die was niet zo erg vet. Dat heeft Malolay dan toch maar bereikt met haar voorlichting over gezonde voeding.

Intussen gaat het dagelijkse leven in Kabul gewoon door: nog steeds weinig vrouwen op straat en meer dan de helft in burka. Nog steeds veel stof en vuil in de straten (en mijn neus en oren). Wel iets meer asfalt. Maar nog steeds verstopte straten en kruispunten.

In deze tijd van het jaar is er heel veel fruit te koop. Vooral meloenen, maar ook heerlijke mango's. Aan een boom in de tuin groeien 'shahtut' (moerbij), een vrucht met de vorm van frambozen, maar nog lekkerder.

Ik zie er altijd weer tegen op om naar Kabul te gaan en om mijn eigen gemakkelijke leventje een paar weken in te ruilen. Maar terug komen is elke keer nog veel moeilijker. Ik besef dan weer hoe slecht de welvaart in de wereld is verdeeld en dat druist in tegen mijn gevoel van gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid.